وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ

٢٢ اسفندماه، روز بزرگداشت

بیست دوم اسفند روز بزرگداشت شهدا گرامی باد
روابط عمومی بنیاد فرهنگی آموزشی امام صادق (ع)
🆔 @besadegh1378

ارسالی مجید منشوری:معلم ریاضی
روزهای پایانی سال ۹۷ و تعطیلات پیش رو

هر سال نزدیک نوروز معمولا حال و هوای متفاوتی را تجربه می‌کنیم. به همراه جنب و جوشی بیش از معمول و هیجانات و احساساتی بارز.
تعطیلات برای عده‌ای فرصتی برای خرید است، برای برخی دید و بازدید، برخی سفر و برای برخی خانه تکانی و دست آخر برای برخی فرصتی است برای جبران کارهای عقب افتاده و استراحت.

بیاییم روی جملات زیر تأمل کنیم:

- سال گذشته را چگونه گذراندیم؟
- تعطیلات خود را چگونه بگذرانیم؟
- برای سال پیش رو چه برنامه‌ای داریم؟
- چگونه می‌توانیم جلوه بهار زندگی را شاداب‌تر نماییم؟

ارسالی مجید منشوری:معلم ریاضی

نه تنها شما همان می‌شوید که به آن فکر می‌کنید، بلکه جهان نیز همان می‌شود که درباره‌اش فکر می‌کنید.
افرادی که زندگی را آوردگاه رنج و محنت تلقی می‌کنند، در برابر انواری که ممکن است زندگیشان را نورانی و درخشان کند، نابینا می‌شوند.
به عکس، افرادی که نور و درخشندگی جهان را می‌بینند، حتی نقاط ظلمانی و تاریک را، نور بالقوه به شمار می‌آورند.

وین دایر

نانی را بگیر زیر بغل و از مردم منع می کن و می گو که :
" البته این را به کس نخواهم دادن، چه جای دادن؟ كه نخواهم نمودن!"
اگر چه آن بر درها افتاده است و سگان نمی خورند از بسیاری نان و ارزانی، اما چون چنین منع آغاز کردی همه ى خلق رغبت کنند، و در بند آن نان گردند.
و در شفاعت و شناعت درآيند كه البته خواهيم که آن نان را كه منع می کنی و پنهان می کنی ببينيم.
علی الخصوص که آن نان را سالی در آستین می کنی و مبالغه و تأکید می کنی در نادادن و نا نمودن، رغبتشان در آن نان از حد بگذرد که : الانسانُ حَرِیصُ عَلی ما مُنِعَ

فيه ما فيه

گفت:
پیلی را آوردند بر سر چشمه‌ای که آب خورد.
خود را در آب می‌دید و می ‌رمید.
او می‌پنداشت که از دیگری می‌رمد.
نمی‌دانست که از خود می‌رمد.
همه اخلاق بد،
از ظلم و کین و حسد و حرص و بی‌رحمی و کبر،
چون در توست، نمی رنجی؛
چون آن را در دیگری می‌بینی،
می‌رمی و می‌رنجی.


فیه ما فیه

اعوُذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمِ
بسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

و إِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ

و هنگامی که بندگان من، از تو در باره من سؤال کنند، (بگو:) من نزدیکم! دعای دعا کننده را، به هنگامی که مرا می‌خواند، پاسخ می‌گویم! پس باید دعوت مرا بپذیرند، و به من ایمان بیاورند، تا راه یابند (و به مقصد برسند)!


قرآن کریم؛ سوره بقره ، آیه 186