"حواستان به آدم‌هايى كه وقتى برنده می‌شوید، تشويقتان نمی‌كنند؛ باشد"
خیلی علامت مهمی است برای فهمیدن عمق آدم‌ها.

▫️ اعوُذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیمِ
▫️ بسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

فمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ وَمَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقًا حَرَجًا كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاءِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ

آن کس را که خدا بخواهد هدایت کند، سینه‌اش را برای (پذیرش) اسلام، گشاده می سازد؛ و آن کس را که بخاطر اعمال خلافش بخواهد گمراه سازد، سینه‌اش را آنچنان تنگ می‌کند که گویا می‌خواهد به آسمان بالا برود؛ این گونه خداوند پلیدی را بر افرادی که ایمان نمی‌آورند قرار می‌دهد!


(قرآن کریم؛ سوره انعام ، آیه 125)

دعاى روز بیست و پنجم ماه مبارك رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهمّ اجْعَلْنی فیهِ محبّاً لأوْلیائِكَ ومُعادیاً لأعْدائِكَ مُسْتَنّاً بِسُنّةِ خاتَمِ انْبیائِكَ یا عاصِمَ قُلوبِ النّبییّن.

خدایا قرار بده در این روز دوست دوستانت ودشمن دشمنانت و پیرو راه و روش خاتم پیغمبرانت اى نگهدار دلهاى پیامبران.

امام على(ع):

كَمْ مِنْ صَائِمٍ لَيْسَ لَهُ مِنْ صِيَامِهِ إِلَّا الْجُوعُ وَ الظَّمَأُ وَ كَمْ مِنْ قَائِمٍ لَيْسَ لَهُ مِنْ قِيَامِهِ إِلَّا السَّهَرُ وَ الْعَنَاء.

چه بسا روزه ‏دارى كه از روزه ‏اش جز گرسنگى و تشنگى بهره ‏اى ندارد و چه بسا شب زنده‏ دارى كه از نمازش جز بيخوابى و سختى سودى نمى ‏برد.

نهج البلاغه(صبحی صالح)

انسان تا وقتی فکر می کند نارس است به رشد و کمال خود ادامه می دهد و به محض آنکه گمان کرد رسیده شده است ، دچار آفت می شود .

گابریل گارسیا مارکز

پیامبر اکرم(ص):

قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى الصَّوْمُ لِي وَ أَنَا أَجْزِي بِه‏

خداوند تبارک و تعالی می فرماید روزه براى من است و من پاداش آن را مى ‏دهم.

من لا یحضره الفقیه

کافران را دوست می‌دارم از این جهت که دعوی دوستی نمی‌کنند.
می‌گویند:«آری، کافریم، دشمنیم.»
اما این که دعوی می‌کند که «من دوستم» و نیست پرخطر است.

مقالات شمس تبریزی

خلاصه یه کتاب پر تیراژ

برتری خفیف همان راهنمایی است که "وعده‌ی یک روزی موفق خواهم شد "را به برنامه‌ای واقعی در تمام حوزه‌های زندگی تبدیل می‌کند.
تصوری که بسیاری از ما از موفقیت داریم، تصور درستی نیست.
ما نتیجه‌ی نهایی را می‌بینیم و فکر می‌کنیم برای رسیدن به این نتیجه باید کار بزرگ و خارق‌العاده‌ای انجام دهیم.
بعد خود را در مقابل آن ناتوان می‌یابیم و احساس می‌کنیم با آدم‌های موفق فاصله‌ی زیادی داریم. در نتیجه خود را در مقابلشان حقیر می‌بینیم.

برتری خفیف:
جف اولسون

راه‌های سریع کاهش استرس:

-لبخندزدن ولو خنده اتان نیاید بمدت یک دقیقه
-زل زدن به روبرو ولی تمرکز کردن روی تصاویراطراف(مشغول نگهداشتن مغز)

-قدم زدن با تمرکز روی راه رفتن

دیگران را ببخشید
حتی وقتی متاسف نیستند
بگذارید حق با آنان باشد
اگر این چیزیست که به آن نیازمندند…

اشو

به پدرو مادرتان عشق بورزید.
ما سخت مشغول بزرگ شدنیم و اغلب یادمان میرود که اونها هم دارند پیر میشوند.

#ارتباط_موثر

۸۰ درصد افراد برای جلوگیری از شروع مشاجره در برابر کسانی‌که دوستشان دارند ساکت می‌مانند
حتی اگر حرفی برای گفتن داشته باشند...

برنج را قبل خوردن ۱۲ ساعت بخیسانید!

به گفته محققان:
مواد شیمیایی ناشی از سموم صنعتی باعث آلودگی برنج میشود ولی خیساندن برنج در آب در طول شب میزان ماده سمی آرسنیک را ۷۵% کم میکند.

همه ­چیز به ­ناگه از دست می رود.
گویا زمین هیچ گاه زیر پای آدمی پایدار و ماندگار نبوده و نیست. ما آدمیان محکوم هستیم همواره بر لبه ی پرتگاه نیستی و صخره ی ترسناک از دست دادن های مداوم زندگی کنیم. زندگی بی ضمانت و ناپایداری جاویدان، که هر آن، می تواند هستی ما را دگرگون کند، سرچشمه ی هراسناکی آدمی است.

به راستی که یکی از اضطراب های بنیادین آدمی، اضطراب "از دست دادن" و هراس از زیر و رو شدن هایی است که وقتی طوفانش در می گیرد، خیمه و خرگاه را از جا می کند و هیچ کاری از ساکنان آن خیمه برنمی آید.
این گونه بود که شکسپیر، اساسی ترین مساله ی آدمی را "بودن و یا نبودن" می دانست. آدمی مسافر بی قرار مرزهای بودن و نبودن، داشتن و از دست دادن است. اندوه ناپایداری و از دست دادن، اندوه مرگی تدریجی و مداوم. زلزله ای در درون و بیرون.

هر چیز ممکن است به اندک نسیمی در هم ریزد و از دست برود. سقف آهن و آجر و خاک که اینک آرام زیر آن نشسته ایم و ما را از سرما و گرما و... نجات می دهد، در لحظه ای بعد ممکن است دشمن جان ما شود. و کلبه ی "یقینی" که اینک در آن آسوده ایم، ممکن است در وزش اولین طوفان شک، در هم فرو بریزد و در برهوتی از سرگشتگی حیران شویم. ایمانی که استوارش می دانیم، ناگهان دود می شود و به هوا می رود.

✅ "ناپایداری"، پایدارترین قانون هستی است. طعم پایداری را فقط برای یک لحظه و فقط برای یک لحظه، می توان در دهان چرخاند. ممکن است لحظه ی بعدی وجود نداشته باشد. سلامتی، شادابی، زیبایی، دانش و سرمایه هایی چون محبوبیت، حافظه، منزلت اجتماعی، قدرت، ایمان و .... به آسانی از دست می روند.
به همین دلیل است که دلهره ای همیشگی را در عمیق ترین لایه های وجودی مان احساس می کنیم. دلهره ای که حتی شیرینی "اکنون" مان را می ستاند و زایل می کند.

خانه بر زمینی لرزان و زمان گذرا داریم. این سخن را کسانی می توانند با جان خویش احساس کنند که دوره ای از جنگ را پشت سر گذاشته و در زمان جنگ زیسته باشند. و یا در زلزله ای مهیب ویران شده باشند.

‌هيچ پيامی آخرين پيام نيست.
و هيچ عابری آخرين عابر!
كسی مانده است كه خواهد آمد.
كسی كه امكانِ آمدن را زنده نگه ميدارد ...